praxis vias

FINALE

2007-09-05T18:56:00.000+03:00

φτάσαμε στο τέλος...δηλαδή στην αρχή
κάπου εδώ...λύνω τα μάτια μου και αποχωρώ...
ένιωσα μέχρι αυτά τα μάτια την ανάσα σας...
μέχρι τη καρδιά την αγκαλιά σας...
.
όμως...το μωβ ταξίδι μου τελειώνει εδώ...αφού...
.
είχα σκοπό να γράψω πολλά....
αλλά τελικά όχι...αφού...
.
μόνο αυτό
.
ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΟΛΟΙ
ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
ΧΕΡΙΑ ΠΟΔΙΑ ΣΤΗ ΑΥΛΗ
ΚΙ ΟΛΟΙ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΓΗ
ΚΙ Ο ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΣΤΟ ΣΚΑΜΝΙ
ΣΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΣΚΑΜΝΙ
(ήταν καιρός να συστηθούμε)
.
ΜΙ ΠΙ ΡΟ
ΑΛΦΑ ΒΗΤΑ Ο
ΜΠΡΑΒΟ
ΚΡΙΜΑ
ΧΜ...
(το λυπάμαι, το καημένο...)
.
Η ΜΕΡΑ ΠΑΕΙ
Ο ΗΛΙΟΣ ΠΑΕΙ
ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΠΕΦΤΕΙ Η ΝΥΧΤΑ
ΒΑΘΙΑ
ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΖΕΙ
ΚΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΦΥΛΑΕΙ
ΟΠΩΣ Ο ΛΥΚΟΣ ΤΑ ΑΡΝΙΑ
ΠΑΡΑΦΥΛΑΕΙ
(μη χαζεύετε)
.
ΑΓΑΛΜΑΤΑΚΙΑ ΑΚΟΥΝHΤΑ
ΚΑΙ ΑΓΕΛΑΣΤΑ
STOP
(τέλος λοιπόν)

P.S.1. δεν θα χαθούμε...

P.S.2. ιάκωβε σε ευχαριστώ...

T.I.T.L.E.

2007-09-05T18:30:00.001+03:00

ΠΑΙΔΑΚΙ

2007-09-01T15:42:00.000+03:00

ΝΟΣΤΟΣ

2007-08-31T17:15:00.000+03:00

ΠΥΡΟΣΒΕΣΗ

2007-08-30T23:22:00.000+03:00

TEMPO INSTABILE

2007-08-29T23:43:00.000+03:00

FLUXUS

2007-08-28T19:28:00.000+03:00

NASCONDINO

2007-08-18T18:49:00.001+03:00

L'OSCURITA'

2007-07-26T22:46:00.000+03:00

τσαλακωμένο πακέτο στο τραπέζι
με τις αντοχές μου μετράω αυτό το καλοκαίρι.
βγάζω τα παπούτσια μου
ανεβάζω τα πόδια στον καναπέ.
γελάω χαριτωμένα.
.
μου φαίνονται όλα πιο δύσκολα.
κάθε φορά και πιο δύσκολα.
θα σου πω όταν φεύγεις πως χάρηκα
μόνο αν το εννοώ.
χάρηκα.
.
σπασμένη ομπρέλα στον ήλιο
σκυφτός και γλείφω την άμμο.
μωρό ξανά, ξανά μωρό
και γλύφω την άμμο.
.
κουράζομαι πολύ
με σώμα στεγνό.
τα μάτια μου πρήζονται
όλο και πιο συχνά, φύσα
φύσα μου να τα ανοίξω
.
σαφής και πάλι δεν θα είμαι
ασαφής θα παραμείνω.
αφού.
αφού και οι λέξεις είναι ασαφής.
για εμένα.
αφού.
.
αν κάτι πρέπει να νικήσεις
είναι η αδυναμία μου
να εκφράζομαι.
κι εσύ. και όλοι
.
τσαλακωμένο πακέτο στο τραπέζι.
σου είπα πως το κοίταξα τυχαία.
τυχαία κοίταξα τον καπνό από το τσιγάρο σου
που χόρευε στην αίσθησή μου δίπλα.
.
όλο αυτό είναι ένα τίποτα.
μπορεί.
μα είναι το δικό μου.
το τίποτα.
.
κρύο νερό
και αέρηδες.
για μια γουλιά
θα δώσω την ευχή μου
και όποιος κατάλαβε
ας πιει και αυτός μαζί μου.
όχι εμένα.
αλλά αυτά που ασαφώς
χτίζουν οι λέξεις που φοράω.
.
τα ρούχα μου στεγνώνουν
στο μπαλκόνι.

CAPISCI?

2007-07-18T18:54:00.001+03:00

κάπου εκεί ,στο εδώ παραδίπλα,
δυο λεπτά μετά απ’το πριν,
μου είπες πως δεν καταλαβαίνεις.
πως μιλάω με γρίφους.
πως αλλάζω τις λέξεις με εικόνες
και πως τα μάτια μου μικραίνουν και χάνονται.
-θα απαντώ
-θα απαντάς;
-θα με καταλαβαίνεις
-θα σε καταλαβαίνω;
-θα σε κοιτάω
-θα μου μιλάς;
-ποιο;
-το κάνεις πάλι
(σιωπή)
(σιωπή)
(σιωπή)
-σου φαίνεται
-απαντάς πριν σε ρωτήσω ή μου φαίνεται;
(σιωπή)
(σιωπή)
(σιωπή)
-επειδή μπορώ
-γιατί το κάνεις αυτό;
-αληθεια?
-δεν με νοιάζει που απαντάς πριν σε ρωτήσω
-μίκρυναν τα μάτια μου πάλι;
-με πειράζει που δεν σε καταλαβαίνω
.
(αντανακλάσεις)

GIOCO

2007-07-16T18:49:00.001+03:00

παίζουμε και πάλι...οι οδηγίες στο jirashimosu
που μου έστειλε...το μαντάτο!
.
«o πόνος είναι το μοναδικό μέσο που έχουμε για να αποκτήσουμε συνείδηση της ύπαρξης μας…»

........................................................oscar wilde
.
στα όρια του πόνου, λημνάζουν οι φοβίες και τα λάθη μας...
βαθύτερα είναι τα καθαρά νερά...
αλλά πρέπει να πατήσουμε στα ρηχά για
να κολυμπήσουμε στα βαθύτερα...χμ?
.
«αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε/ κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις…»
.....................................................................jirashimosu
.
αν σ'αγαπούν να μάθεις να το ακούς/κι αν δεν το ακούς να μάθεις να παλεύεις...
.
«sometimes a cigar...is just a cigar»
............................sigmund freud
.
«στην αγάπη δεν νιώθω ότι οφείλω, στον έρωτα νιώθω πως χρωστώ»
............................................................................y.k.m.t.
.
προσκαλώ λοιπόν εσάς...
billzuk
mauve
gvgpsp
περ-πατούσες
koolkiller-ess

DELTA

2007-07-10T01:26:00.001+03:00

ανοιχτό παράθυρο στον ήλιο,
φωτεινές φυσαλίδες να σε σπρώχνουν
στην άλλη πλευρά.
είναι, ξέρεις, ξέρετε,
η πλευρά του τριγώνου η πιο μικρή.
ισοσκελές. η βάση.
η βάση μας είναι η πιο δροσερή.

η πιο απαλή, η πιο βρεφική.
ποτισμένη με ένστικτα,
αισθήματα και αισθήσεις.
το ΔΕΛΤΑ το μεγάλο, κεφαλαίο ενάντια στο πεζό.
Δύναμη.
τα λόγια μου, οι λέξεις μου και η σκέψη μου,
οι πράξεις μου
και το μυαλό μου ολόκληρο,
τα ηλεκτρόνια και το οξυγόνο μου,
οι σπίθες στην άκρη του ματιού μου,
η νύχτα που κόλλησα στην ανάγνωσή σου,
ο τρόπος που κολλάω πάντα σαν να είναι η πρώτη φορά,
η ελπίδα πως θα είναι η τελευταία…δεν είναι τίποτα.
δεν είναι τίποτα μπροστά στην δική σου Δύναμη.
αυτή που έχεις, αυτή που πρέπει να έχεις, αυτή που δεν έχεις,
αυτή που απέκτησες βιαστικά και άτσαλα,
αυτή που χαλάς και χτίζεις…
την πιο κεφαλαία, βρεφική και απαλή.
.
.
...................................θέλει να μας μιλήσει
...................................http://foolish-cloud.blogspot.com/

ACQUA IN BOCCA

2007-07-02T00:26:00.000+03:00

χειμωνιάζει στα βλέφαρά μου
θεατής
μιας ταινίας κλεμένης
ευσταλής και αστείος

κρυώνω, βρεφική μου κουβέρτα
μοναχός
μιας θρησκείας σκληρής
έρημος

σ’αγαπάω ,στο λέω και παγώνω
περιττός
πιο λίγος
λίγο πιο λίγος
λιγότερος από λίγος
μα δεν σε αγαπώ, σε αποζητώ
και σε κοροιδεύω
ζωούλα πηχτή
στον πάγο
περίπου ξεχνώ
.
ένα ακόμα καλοκαίρι που επιπλέω

23,06,07,23,28

2007-06-25T00:31:00.001+03:00

-…………………
-που είναι;
-εκεί
-που;
-εκεί
-τι φοράει;
-άσπρα
-να κοιτάξω;
-κοίτα
-σε είδε
-δεν ξέρω
θάνατος στις πεταλούδες
-δεν ξέρω
θάνατος στις πεταλούδες
-δεν ξέρω
θάνατος στις πεταλούδες
-άσπρα
θάνατος στις πεταλούδες
-εκεί
θάνατος στις πεταλούδες
όλα έγιναν άσπρα
εκεί
εδώ
άσπρο αίμα μου ανέβηκε στο κεφάλι
και οι πεταλούδες πάλι βγήκαν παγανιά
στους 40 βαθμούς
πιο άσπρες και από τα δόντια σου καλέ μου φίλε
θάνατος στις πεταλούδες
η άσπρη νεράιδα πέταγε στο δάσος
και έψαχνε τα υλικά
για ένα φίλτρο μαγικό
πιάστηκε στον ιστό
μιας τεράστιας πεταλούδας με οκτώ ποδάρια
μαχαίρια ήταν και όχι ποδάρια
και γένναγε συνέχεια παιδιά
όλα σαν και εσένα
δεν σου έμοιαζαν
ήταν ίδια
και έπλεκαν ιστούς
με σάλια και απορίες
κόμπος, μέσα, έξω
ένα αφήνω, ένα πιάνω

θάνατος στις πεταλούδες
-άσπρα
-που; θέλω να δω
-εκεί
θάνατος στις πεταλούδες
και πάλευε το ονειρικό μου πλάσμα
και όσο πάλευε
μάτωνε
θάνατος στις πεταλούδες
και γένναγε η πεταλούδα
τα λευκά της παιδιά
που ταξίδευαν ανενόχλητα
και σε περιέπλεκαν
ονειρικό μου
θάνατος στις πεταλούδες
-δεν το πιστεύω. δεν είπα κουβέντα
-κι εγώ το ίδιο θα έκανα
θάνατος στις πεταλούδες
με την φωτεινή της μαγεία δεν μπορεί να αντισταθεί
το φως δεν σκοτώνει παιδιά
τα τρέφει
έχει γίνει κουβάρι
ένα κουβάρι από εμμονές
αρχίζει να φωνάζει, ουρλιάζει
πνίγεται , καταπίνει κλωστές
που σαν κισσός ξετυλίγονται
περνούν από το στόμα στα πνευμόνια της
θάνατος στις πεταλούδες
-έπρεπε σήμερα;
θάνατος στις πεταλούδες
είναι βαρύ το στήθος της
ουλές στα χέρια και στα πόδια
τέσσερις από δεξιά και άλλες τόσες από αριστερά
την έχει καβαλήσει
η μάνα πεταλούδα
και την πετσοκόβει
χασάπης
θάνατος στις πεταλούδες
-έπρεπε κάποτε
θάνατος στις πεταλούδες
τα παιδιά απόψε θα φάνε νεραιδοφτερά
και η μάνα θα φάει τα παιδιά της
για να γεννήσει τα επόμενα
πριν το επόμενο αερικό
βγει πάλι στο σεργιάνι
θάνατος στις πεταλούδες
-τι φοράει;
-άσπρα
θάνατος στις πεταλούδες
η συνταγή ήταν ακριβής
λευκός ανθός, μικρός, σκυφτός
στης πεταλούδας την γη σπαρμένος
ποτισμένος από δάκρυα
και από σάλια παιδιών.
θάνατος στις πεταλούδες
θάνατος στις πεταλούδες
θάνατος στις πεταλούδες
-σε είδε
-δεν ξέρω
θάνατος στις πεταλούδες
το ξόρκι της λήθης
θάνατος στις πεταλούδες
θάνατος στις πεταλούδες
θάνατος στις πεταλούδες
θάνατος στις πεταλούδες
θάνατος στις πεταλούδες

MONTAGGIO#

2007-06-16T03:51:00.000+03:00

.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
.
.
.
.
.
..
.
.
.
καρέ#καρέ
σκέφτομαι και γράφω
κόβω το φιλμ
και stop και πάλι από την αρχή.
να δω.
που έπεφτε το φως, στα σκοτεινά σημεία του έρωτα.
.
μυρωδιές πετρελαίου,πλαστικών φυτών και baby oil.
.
με ένα ροζ συρραπτικό τα μόνταρα
τα σκηνοθέτησα ξανά
και κράκα#κρούκα
έτριζε η ανάσα μου.
και τώρα τρίζει.
.
σε ξύπνησα;
δεν το ήθελα.
δεν κατάλαβα πως σε ενοχλούσα.
.
με σπρώχνεις στην ψηφιακή σιωπή
και μετά θα μου πεις...βαρέθηκα#flash

IL REGALO

2007-06-09T12:28:00.001+03:00

L' ACQUA TORBIDA

2007-06-03T18:12:00.001+03:00

πόσο θολά είναι όλα!εκεί που νομίζεις πως....
ξέρεις κάποιον, κάτι...
έρχεται μια στιγμή που όλα μοιάζουν άγνωστα.
πρωτόγνωρα...πλαστικά και γυάλινα.
μια γεύση που δεν ξέρεις αν σου αρέσει.
ένα σκοτάδι που κρατάει μήνες,
λες και ο χρόνος έγινε πέτρα και σου βαραίνει το στέρνο.
σου κόβει την ανάσα.
και σε βυθίζει...
σε έναν βυθό που λέγεται ζωή σου.
εσύ, εκεί.
να παλέυεις με όσο οξυγόνο σου απομένει
τι δύναμη να είσαι αμφίβιο!
να μπορείς να προσαρμόζεσαι
να γίνεσαι χαμαιλέοντας του χρόνου
και να επιβιώνεις.
όμως δεν είσαι και παλεύεις με τα θολά νερά.
με τον χρόνο και την αγνοιά σου.
και πνίγεσαι.
επειδή δεν καταλαβαίνεις
πως όλα αυτά που θεωρείς δεδομένα
δεν είναι παρά μόνο μια εικόνα ρευστή, δική σου.
και θέλεις να αλλάξεις.
να μάθεις να κολυμπάς ή να γίνεις αμφίβιο.
να αλλάξεις τους κανόνες.
και ο χρόνος εκεί σε βαραίνει,
εκεί και εσύ.
τον αφήνεις.
όπιο που που σε εθίζει και σε βουλιάζει
σε θολά νερά.
το οξυγόνο σου καίγεται.
στον εγκέφαλό σου.
καθώς ακόμα δεν μπορείς να καταλάβεις...
πως η ζωή σου...
είναι σαν τον υδράργυρο.
ούτε στερεά.
ούτε υγρή.
και σου γλιστράει από τις παλάμες...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T12:07:00.000+03:00

δεν έχω λόγια...
μόνο σκέψεις...
αμηχανία...
θυμό...
λύπη...

IL PINGUINO

2007-05-29T11:43:00.000+03:00

πτητικά συναισθήματα
.
ακουμπάς επάνω μου
μαγεία και χημεία
σε έναν συνδυασμό
που οδηγεί σε φωτιά...
ή σε ψύξη.
.
και φτιάχνω τύπους για να σε εξηγήσω
τύπους, ορισμούς και πίνακες στοιχείων.
στο ουράνιο λίγο στάθηκα
γιατί θυμήθηκα τον ουράνιο κανόνα μου.
η ειλικρίνεια είναι δίκοπο μαχαίρι.
.
τα πτητικά συναισθήματα
ακούμπησαν στο δέρμα μου
και γρήγορα εξατμίστηκαν,
με τη δική μου θερμότητα.
και με πάγωσαν.
.
δώσαμε λοιπόν τη μάχη μας
εκεί που έλειπε μια σπίθα ήρθε το χιόνι.
.
τι πας να κάνεις με φλογοβόλο στον βόρειο πόλο;
αστεία στον θεό;
κανένας δεν γέλασε
.
που είναι ο ήλιος γλυκέ μου πινγκουίνε...
θα σε ρωτάω κλεισμένος σε μια σκηνή
στη μέση της ερήμου.

LA MUSICA

2007-05-27T18:22:00.000+03:00

δεν έχω χειρότερο. μη με βάζετε να διαλέγω από τα πολλά. πελαγώνω. πέντε τραγούδια μου ζήτησε ο πατουσάκιας, μια κυριακή έφαγα για να καταλήξω στο ότι η μουσική που ακούω είναι σαν κι εμένα. μωβ. στο κόκκινο και στο μπλέ. ψυχρά, θερμά, θερμά, ψυχρά και κατέληξα να γελώ για ώρες με τις επιλογές μου...που πρακτικά δεν είναι επιλογές αλλά αντανακλαστικές εικόνες από ιστορίες που γράφτηκαν με νότες. τραγούδια χαζά, όμορφα, συμπαθητικά ή ξενέρωτα ίσως...τραγούδια όμως που συμπληρώνουν τις Αναμνήσεις μου...
.

the voice-eimear quinn

ήταν τότε που νόμιζα πως ο κόσμος αλλάζει,
τότε που η φωνή της μου ακούστηκε σαν μαγικό ξόρκι,
ένα κάλεσμα.
στην πραγματικότητα είναι ένα τραγούδι από τη eurovision του 1996.
.
big big world-emilia

μπορώ να συγκινηθώ πολύ,
ναι μπορώ,
και ας γελάνε μαζί μου
για το συγκεκριμένο τραγούδι.
στην πραγματικότητα η emilia δεν είπε άλλο!
.
μάσκα-δέσποινα βανδή

αδυναμίες είναι αυτές.
οι στίχοι του τραγουδιού με χτυπάνε ανάμεσα στα μάτια.
θα μπορούσα να το είχα κάνει post.
στην πραγματικότητα θα ήθελα να το είχε κάνει videoclip
γιατί μου τη σπάνε τα παιδάκια με τα σκουφιά.
.
sunday morning-velvet underground

για όλες τις κυριακές που έχω καθήσει μέσα στο σπίτι.
γιατί αυτό το τραγούδι μου θυμίζει πως οι σχέσεις των ανθρώπων,
καμμιά φορά, και το τονίζω, καμμιά φορά, δεν κολλάνε σε αποστάσεις.
στην πραγματικότητα όμως κολλάνε.
.
always-erasure

αν έπρεπε να διαλέξω ένα τραγούδι, θα ήταν αυτό.
οι φιλίες και οι αγάπες μου ξαπλώνουν επάνω του.
στην πραγματικότητα αυτό το τραγούδι μπαίνει σε κάθε cd
που γράφω για κάποιον.
.
δεν θέλω να βάλω κανέναν από εσάς σε αυτή τη διαδικασία.
και δεν μπορώ πάλι να διαλέξω πέντε από εσάς.
κάντε παιχνίδι σαν να μη μοιράζει κανείς.
έτσι κι αλλιώς μεταξύ μας έιναι όλα.ε;

POLICROMO

2007-05-23T13:00:00.000+03:00

στο γαλάζιο και στο κίτρινο κοιμάμαι
με ένα όνειρο λευκό, καλπάζω ώρες
στο γαλάζιο και στο κίτρινο λυπάμαι,
που στο άσπρο ξεχωρίζοντας θυμάμαι.
.
και να είναι ,λέει, μεσημέρι
ποιος το λέει, που με ξέρει, θα πεθάνω
σε ένα όνειρο μου έπιανες το χέρι,
σ'ένα άλλο τα κλειδιά σου μου 'χες φέρει.
.
στο γαλάζιο έχω απλώσει ένα σεντόνι,
να μαζεύει τους καρπούς της ευτυχίας
και στο κίτρινο ένα σίδερο πυρώνει
να εξατμίζεται, ό,τι πέφτει, να ματώνει.

una storia di amicizia, di amore e di ritorno

LA RETE

2007-05-20T16:00:00.000+03:00

Se mai dovessi rimanere impigliato nei suoi lacci,
nessuno potrà esserti di aiuto.
Da solo trova il capo della corda,
e, se sei fortunato, ricomincia di nuovo.
.

Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή
μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι
έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ

.
Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι
.

Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
που είναι γραμμένα σ' επτασφράγιστο κιτάπι
άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη
...............................................................νίκος γκάτσος
όταν οι λέξεις γίνονται ακριβείς
και τα συναισθήματα στηρίζουν.

INSISTO

2007-05-15T22:00:00.000+03:00

σφίγγω μια κορδέλα
στο δεξί μου πόδι.
έτσι με μανία ,
σου λέω πως θα φύγω
πριν μικρύνω κι άλλο
πριν δακρύσω λίγο.
.
φτιάχνω μια φάτνη
γέννα την ελπίδα.
έτσι με λατρεία
σου λέω σ΄αγαπώ
πριν θολώσω πάλι
πριν νερό να πιω.
.
δειλός και πρακτικός πιο σκληρός και από τη πέτρα πιο γλυκός και απ'το φιλί
θα παραμείνω
φρικτός και ανίδεος πιο σαχλός και από το ψέμα πιο λευκός και από παιδί
θα επιμείνω
..
ληστεύω ένα αστέρι
πέφτει, πονάς;
έτσι με κρύο
μου λες μ΄αγαπάς
πριν βγει ο ήλιος
και πάλι για εμάς.
.
θα επιμείνω
μα δεν θα παραμείνω
.
δεν αφήνω τίποτα πίσω.
πατάω πάνω.
και ψηλώνω.

MADONNA

2007-05-09T19:15:00.000+03:00

σταύρωσες τα χέρια σου και λιποθύμησες.
δεν μπόρεσα να σε πιάσω γιατί ήθελα να σε μιμηθώ.
δεν μπόρεσα να σε νιώσω γιατί είμαι ένας άλλος.
.
σημάδια μου, από τα πρώτα που ξεχείλωσαν
και έτρεξε το αίμα σου.
στο ποτάμι που βαφτίστηκα.
δεν μπόρεσες να με νιώσεις γιατί...
.
σταύρωσες τα χέρια και λιποθύμησες
.
υποπτεύομαι πως έτσι θα έκανες.
έτσι κοιμάμαι κάθε βράδυ.
μέσα σου το έμαθα.
.
εκεί που με ακούμπησε η νιότη και ο έρωτάς σου
εκεί που το μυστικό μας ήταν υγρό...
και το μοιραζόμασταν
...μαμά.

D'ORO

2007-05-06T15:47:00.000+03:00

περπατάω στο κέντρο της πόλης για να σκεφτώ.
εσύ τι κάνεις;
κάθεσαι σε μία κούνια, σε κάποιο πάρκο της δικής σου πόλης.
θέλεις να σε σπρώξω;
αρκεί να μην πέσεις…απλώς να κουνηθείς.
φυσάω με τα μάτια.
θες να τραγουδήσουμε;
δεν σου τραγούδησα ποτέ την μελωδία…μα θα βρεθούμε…

(μουσική, φώτα, θόρυβος, αυτοκίνητα, εικόνες, λέξεις…βγαίνω...)

κοίταξέ με, στην άκρη των ματιών σου
είμαι εδώ, χωρίς να ξέρω αν μπορώ
ένα κομμάτι από τον κόσμο τον δικό σου
έγινα πια, ένα κομμάτι σου μικρό…

ένα κομμάτι, ένα κομμάτι από χρυσό…

MOVIMENTO CIRCOLARE

2007-05-01T03:09:00.000+03:00

GUARDO IN ALTO

2007-04-30T15:32:00.000+03:00

ψηλά σε αισθάνομαι,

ψηλά θα ανέβω.

θα παίξω με τις λέξεις σου, θα κρύψω το τετράδιο που έγραψα για εσένα.

.
τραγούδια

.
όλο στο φευγιό και στην αδυναμία.

θα ακολουθήσω την πίστη σε αυτό που λέγεται πετάω ή μετακινώ αντικείμενα με το βλέμμα μου. ίσως και να αναπνέω κάτω από το νερό.

όνειρά μου παιδικά, ασήμαντα μεγάλωνα για να φτιάξω τα μεγάλα στα οποία ποτέ δεν πίστεψα, όταν πετούσα, όταν βυθιζόμουν, όταν μετακινούσα τα ιερά από τον κόσμο, μέσα μου. τα θαύματα είναι τα μικρά, αυτά που σε κρατάνε στη ζωή .γιατί είσαι κάθε λεπτό υποψήφιος φυγής, κι εσύ και όλοι.
μα είμαστε και απόψε εδώ.

και σιγοτραγουδάμε.

τα τραγούδια που από θαύμα γράψαμε.

ψηλά θα γράψω, ψηλά θα ανέβεις, πετώντας.
θα σε κρατήσω με το βλέμμα και αν βουλιάξεις…

...θα αναπνέουμε μαζί.

ΑΠΛΩΣ ΑΤΙΤΛΟ

2007-04-23T00:37:00.000+03:00

τελικά οι πράξεις βίας είναι μία προσωπική μάχη.
είναι ο τρόπος που διασκεδάζω να πονάω, ώστε να βγαίνω νικητής.
η δικιά μου παγίδα. τέλεια σχεδιασμένη και ορισμένη στα μέτρα μου, βασισμένη στην αντοχή μου και στην εξέλιξη των ορίων μου.
δηλώνω ένοχος. ένοχος για την απάτη που οργανώνω κάθε μέρα που ξυπνάω. κύριος της ίδιας μου της ψευδαίσθησης.
είναι μια μέρα ειδική. μια μέρα που με κάνει να πονάω έξω από το ορισμένο. τον έχασα τον έλεγχο τελικά και αν προσπάθησα να μην το πάθω, λυγίζω. λυπάμαι που είμαι εδώ. στην θέση να κρίνω τον εαυτό μου, ξαφνικά.
χωρίς να έχω κάτι έξυπνο να πω, δίχως λέξεις να με αδειάσουν.
υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν ξεκολλάνε. που σε μαρκάρουν. κομπιάζω ,και ένας θεός ξέρει, πως πάντα έχω κάτι να πω. είχα.
ασυνεπής είμαι. και αν έφτιαξα όμορφα κείμενα για να το περισώσω.
''δεν μπορώ να είμαι σκλάβος των λόγων μου''.
προσπάθειες όλα. για να με βγάλω από τη λάσπη. κρατήθηκα από τα σχοινιά της απέραντης σοφίας μου, ξέρεις...όσο χωράει μια γυάλα, και κρύφτηκα γελώντας με τον θριαμβό μου. για γέλια ήταν.
μικρόκοσμος πειραματικός και αποστειρωμένος. είναι μεγάλη μαλακία να πιστεύεις πως ο κύκλος σου είναι το φρούριό σου. είναι ακόμα μεγαλύτερη μαλακία να πιστεύεις πως χρειάζεσαι ένα φρούριο. ο κύκλος έιναι ο κύκλος. ορισμένος ως αγάπη, ως cosmopolitan, ως μια βόλτα με πυτζάμες στη βραδινή, έρημη και μωβ φλωρεντία. κάνω συνεχώς λάθη. επαναληπτικά και με θράσος. ούτε καν με θάρρος. ούτε καν με συνέπεια και απλότητα.
αποζητώ. συνέχεια. και νομίζω πως μένω ίδιος.
καρδιά μου παράλογη, ακόμα σε βρίζω.
αντίληψή μου πλαδαρή, κι εσύ στο παιχνιδάκι. στο ρόλο που σου όρισα. δεν είμαι καλά απόψε. δεν μπορώ να κρυφτώ.
έγινα μεγαλύτερος από το φρούριό μου.
.
εγώ απόψε...περνάω κρίση με το εγώ μου.
γιατί είναι μια ειδική μέρα.
.
σε ευχαριστώ για όλα...
μπορεί να είμαι πολλά πράγματα αλλά δεν είμαι αχάριστος

EINE LEMYOM ENIRK

2007-04-21T21:59:00.000+03:00

Κρίνεμε
Κρίνεμου
Κρίνεμουμελένιε
.

σύμβαση...
ας υποθέσουμε.................ότι το εμείς ισχύει
σαν........................................να είμαστε μαζί
ομοιάζει με.................................προσπάθεια
αν..............................μισοκελείσεις τα μάτια

σύμβαση...
τι κάνεις; καλά!...................................σιωπή
καλημέρα!...................................βρέχει πάλι
νά ’μαστε καλά..................................γεμάτοι
στην υγειά μας................κοίταμε όταν το λες

σύμβαση
τόμπολα συμβάσεων
παράσιτα στον κόσμο σου
συνθήκες ,μη φωνάζεις
άκουσέ με..............................πριν μαραθείς

κρίνεμουμελένιε...
δεν είμαστε θεοί...την ευτυχία,
μπορούμε να την βρούμε.

CARAMELLA

2007-04-17T23:48:00.000+03:00

IL MIRACOLO DELLA RIFLESSIONE

2007-04-12T14:44:00.000+03:00

συναντήσεις μέσα σε ένα βράδυ. βουτηγμένες στη νύχτα, κεντημένες με φώτα και σιωπές. στο τραμ, αγκαλιά με την ροή σου που έτριζε, αλυσίδα στα πόδια μου και σερνότανε στις ράγες.

δεν σήκωνα το βλέμμα και σε έβλεπα να ξερνάς Αναμνήσεις να ξεφυσάς ανησυχίες και άλλαζε η μορφή σου. μεθυσμένος καθρέφτης που στάθηκε δίπλα σε μία καρδιά .

και σε πίστευα, σε πιστεύω και τώρα, που δάνειζες τα χρυσάφια σου σε ασήμαντες στιγμές. χωρίς ταχύτητα μα με σκοπό. τον ίδιο σκοπό που σφύριζες όταν χανόσουν στα στενά της γειτονιάς σου. μιας λυσσάρας γειτονιάς που μάσαγε ανθρώπους κι έφτυνε τα κουκούτσια τους.

δεν σε έχω δει ποτέ ξανά. πουθενά. ούτε στον ύπνο μου, που έλουζες τα βλέφαρά μου. λες και άνοιξε ο ουρανός και σε κατάπιε. το ήξερα.

γι΄ αυτό δεν σήκωνα το βλέμμα, με θέα δυο παλάμες κατοικούσα.

καθισμένος στο ανόητο τραμ, πηγαίνοντας στην θάλασσα , παραδομένος σε μια συμπαντική ομηρία.

άνοιξε θεέ μου τους ουρανούς σου! το θαύμα να ζηλέψει και η μοίρα.

να γίνουν οι ράγες σου γραμμές μου,

το τραμ , αργά να το χωρίσει σε τρ

και να πετάξει το αμ,

να ενωθεί με το ένο, να γίνει τρένο,

της πράσινης γραμμής, στα κόκκινα χαλιά σου να με φέρει.

με δύο πέτρες μαγικές, μαγεμένες από την τρέλα σου, να μου φτιάξεις το κεφάλι και να σου πω ξανά πως στους τοίχους σου κρύβονται πλάσματα. μεθυσμένος καθρέφτης, σου έγραψα, στάθηκε δίπλα σε μια καρδιά.

θα ένιωθες καλύτερα τώρα που μαθαίνω να σε θέλω από ανάγκη.

έφτασα.
εκεί που ήθελες εσύ.

LA PARABOLA DEL RAMO

2007-04-10T20:59:00.000+03:00

.
.
.
.
.
είναι η παραβολή του κλαδιού.
είναι το όριο της ανάπτυξης.
η έννοια του κραδασμού.
η δύναμη της επιστροφής.
είναι.

ένα κλαδί ζούσε από την πρώτη του μέρα
με ένα όνειρο.
να μεγαλώσει πιο πολύ από όλα τα άλλα.

η παραβολή τελειώνει εδώ.

ένα γερμένο δέντρο στην όχθη της ανοχής μου.

είναι η παραβολή της ανοχής.
είναι το όριο της ανοχής.
η έννοια της ανοχής.
η δύναμη της ανοχής.
είναι που δεν ένιωσα την συγγνώμη σου.

η παραβολή αρχίζει εδώ.

ένας γερμένος εγωισμός στην όχθη της αντίληψής μου.

η παραβολή του κλαδιού
είναι το όριο της ανοχής μου.
η έννοια της ανοχής
είναι η δύναμη της επιστροφής μου.
είναι που παρακαλάω να νιώσω την συγγνώμη σου

η παραβολή αρχίζει και τελειώνει εδώ.

δεν έχω γράψει ποιήματα
δεν έχω γράψει ποιήματα
μόνο σταυρούς
σε μνήματα
καρφώνω

μ.σταχτούρης

GIOVANNI BATTISTA

2007-04-06T00:40:00.000+03:00

IL TRONO

2007-04-02T00:59:00.000+03:00

DUE E' DUE

2007-03-29T03:53:00.000+03:00

PARLO FRA I DENTI

2007-03-28T02:23:00.000+03:00

.
.
.
..
.

.
.
.
.
.
.
..

χάρισέ μου τον εφιάλτη σου,

θα σου χαρίσω ό,τι θες να σπάνε τα δόντια μου ένα ,ένα.
από τις ρίζες, τα ίδια μου τα κόκαλα να με σφάζουν.
με τα μάτια κατακόκκινα…και το στόμα,
κατακόκκινο κι αυτό, θα γυρίσω
κοιτάζοντάς σε,
θα στα φτύσω ένα-ένα. και θα γελάω
θα γελάω μέσα στη ντροπή μου.
συγγνώμη…
δεν θα ξαναχρησιμοποιήσω άγνωστες λέξεις.

όλα αυτά, αν ο καλός μου φίλος, μου δανείσει τον εφιάλτη του.
δικαιολογίες.
ορίστε…
να και μια λέξη που ξέρεις.

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΓΕΛΩ

L'INSONNIA

2007-03-25T22:35:00.000+03:00

TENGO LE DISTANZE

2007-03-20T00:09:00.000+02:00

παραμόνο με Αναμνήσεις και δείκτες,
σε κυκλική, ομαλή και παλμική κίνηση,
με κουράζει που δεν ορίζεται
και δεν τον αντιλαμβάνομαι ως διάσταση
αλλά ως απόσταση.
.
η απόσταση που ενώνει δύο τελείες,
κοιτώντας την δεύτερη, με μια ευθεία
και μια τρίτη και την άπειρη
και οι ομόκεντρα προβεβλημένες τελείες,
οι τέμνουσες ευθείες, φτιάχνουν τον χρόνο
που δεν ορίζεται
και που πλέον είναι ένας κύκλος.
.
χορεύοντας στον κύκλο,
θα πατήσω κάθε σημείο του
και ίσως, ίσως γράφω,
τον ορίσω σαν μωσαϊκό
στο νεοκλασσικό του σύμπαντος.
.
αφήνοντας κάτω την κούπα του καφέ
θα ξαπλώσω, ορίζοντας ξανά
τον χρόνο μου,
και τη δροσιά του μωσαϊκού
ως την αγάπη που νιώθω.
.
θα τον ορίσω, με αγάπη
απόσταση είναι και τούτη.

L' AUTOMATISMO

2007-03-13T01:33:00.000+02:00

ACQUA MARINA

2007-03-10T01:27:00.000+02:00

ανάσα καλοκαιριού, φυσάω.
αγκαλιά, ανασαίνω.
γίναμε άνεμος, έμεινα
τα άστρα σου, να κοιτώ
να πέφτουν σαν βροχή.
.
στην ζωή μου μείνε, φυσάς
και ανάβεις τις φωτιές.
αγκαλιά , ξεφυσώ
μαζί.
.
θέλω να με θες
να σκέφτεσαι εσύ, να θες.
ακρογιαλιές δακρύζω
για να χαμογελάς.
με μάτια που λάμπουν.
και χείλη που καίνε.
τα χέρια στεγνά.
.
αγκαλιά, αναπνέω.
να μεθάς, με κοιτάς.
και να θέλεις να σε θέλω
όπως θέλω να με θες.

DRIN DRIN

2007-03-04T18:01:00.000+02:00

.
.
με λόγια απλά...και αριθμούς πραγματικούς,...
ήθελα να σου πω αυτό που σκέφτηκα
.

δεν ξέρω αν ήθελα να στο πω...ή να σε ρωτήσω

LA VERITA DELLA MAGIA

2007-02-28T16:58:00.000+02:00

LA FORCA

2007-02-26T12:11:00.000+02:00

δεν ήθελα να φτάσει πουθενά, το ταξί.
δεν ήθελα να φτάσει πουθενά.
το ταξί.
ήθελα να φύγω και να μη φτάσω πουθενά.
να έχω όλο τον χρόνο και όλη την δύναμη, να γίνω η φωτιά.
τον χρόνο και την δύναμη.
να γίνω η φωτιά.
δεν ήθελα να φτάσω πουθενά.
οδηγέ, οδήγα!
στο άπειρο, μέχρι το ταξίμετρο να γράψει 635,46, μέχρι τόσο αντέχω και τα δίνω όλα.
όλα για να ξεφύγω.
να ξεφύγω.
να βρεθώ σε απόσταση.
κρεμασμένος στο παράθυρο σχεδόν κλαίω.
σχεδόν κλαίω ,κρεμασμένος στη συκιά που σου φύτεψα.
και σου έφτιαχνα γλυκό του κουταλιού, χαζός!
χαζός κι εγωιστής, δεν ήθελα να φτάσω πουθενά.
τα χιλιόμετρα μετρούν πληγές.
πληγές κι ένα πρόσωπο γνωστό.
καληνύχτα ,ας είναι τουλάχιστον για εσένα.
γιατί εγώ θέλω να γίνω η φωτιά.
να γίνω η φωτιά και να κάψω τη θηλιά που έχει σφίξει τους πνεύμονές μου και τη συκιά που εγώ σου φύτεψα.
σου φύτεψα μια σφαίρα πριν καώ,
στο πουθενά να μη ξαναβρεθούμε.
στην αγάπη πλέον και όχι στο πουθενά.
όχι στο πουθενά.
στο πουθενά ήθελα να φτάσω.

ΙΧΘΥΕΛΛΕΣ

2007-02-23T09:52:00.000+02:00

βρίσκομαι στη μέση ενός πλανητικού ανεμοστρόβιλου και αυτό σημαίνει
ότι δεν ξέρω αν πηγαίνω ή αν επιστρέφω, αν ανεβαίνω ή κατεβαίνω,
αν πρέπει να ανοίξω ομπρέλα ή να φορέσω κοντομάνικο,
τι αισθάνομαι και ποιος είναι ο συντομότερος δρόμος για να βγω από το δάσος. σαν κοντορεβιθούλης που τα πουλιά έφαγαν τα ψίχουλα που του έδειχναν τον δρόμο, είμαι σε σύγχυση.
από την άλλη πλευρά, αν και με αποθαρρύνει το χαμηλό ποσοστό που δίνουν οι επιτυχημένοι άνθρωποι στην έμπνευση, που είναι 10%, θα πρέπει να θυμάμαι και το υπόλοιπο 90% που είναι ιδρώτας. όσο και να θέλω να ουρλιάξω
ότι η έμπνευσή μου υπερτερεί και ότι όλοι θα πρέπει να υποκλιθούν σε αυτή, οφείλω να γίνω περισσότερο πειστικός επαγγελματικά,
όπως και περισσότερο αξιόπιστος στις σχέσεις μου.
Μπορεί να είμαι το πιο καλό παιδί κατά βάθος, αλλά αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι οι πράξεις μας.

Το διάβασα κι ένιωσα πως το καλό παιδί στο βάθος με συμβουλεύει…
αυτά που μου λέει μια ζωή τώρα…
τα τελευταία 25 χρόνια…σαν σήμερα γεννηθήκαμε …
το καλό παιδί στο βάθος…κι εγώ

από κοινού αποφασίσαμε να το postάρουμε…για να το κάνουμε δικό μας

Stardust του Γιώργου Πανόπουλου
Athens voice τεύχος 156

FACCIO IL GIOCO DI MAUVE

2007-02-18T12:18:00.000+02:00

η αλυσίδα τελικά έφτασε και σε μένα και λέω να την κρεμάσω στον λαιμό…φορώντας την, να σας γράψω αυτά που παρήγγειλε ο mauve συνεργός μου.
μου ζήτησε παραμύθι, παραμύθι θα φωνάξω…ΠΑΡΑΜΥΘΙ.
δένω τα μάτια με την μαύρη κορδέλα για να με βλέπετε καλύτερα και χτυπάω τα γράμματά μου επάνω σας…

όλα ξεκίνησαν στην θεσσαλονίκη. σε ένα μικρό δωμάτιο, γεμάτο με πολλές ιστορίες. η varvara σπούδαζε εκεί κι εγώ είχα εξεταστική, αλλά δεν ήθελα να έχω, και η άρνηση με βρήκε στο τρένο. στη ναβαρίνου άλλες τόσες ιστορίες και στο κασετοφωνάκι η μία. εκείνου που με βάφτισε. μόλις με είδε. κρατούσε μια μαύρη κορδέλα, νομίζω,
ή απλώς εγώ την έβλεπα γιατί ήξερα…γέλασε, με τον τρόπο του, με κοίταξε, με τον τρόπο μου…’’barbara, αυτός είναι ο κολλητός σου;’’…μου την σπάει όταν με παρακάμπτουν…’’έλα ρε, αυτός είναι ο yakamoto’’…ούτε κινέζος, ούτε γιαπωνέζος…νέα φυλή. το όνομα που όλοι έψαχναν, έφτασε πιο γρήγορα στην αθήνα από εμένα…και πλέον ήμουν εκείνος. ο νονός μου, γνωστός και ως marie santal, βρίσκεται σήμερα στο λονδίνο και κυνηγάει αυτό που εγώ και η varvara αφήσαμε πίσω.μου τη σπάει να με παρακάμπτω.

ήταν ο χρόνος που είχα αφήσει τη σχολή μου. είχα βαρεθεί τα νεκρά σημεία, τους αριθμοδείκτες και τα cash flows. και όλα αυτά είχαν συμβεί δια της απουσίας μου. δεν έχω ιδέα αν γίνονται εισηγήσεις…πως γίνονται…και τελικά σε ποιους αφορούν.αυτό που ήθελα να γίνω ήταν καλλιτέχνης…ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα. ξεκίνησα εντατικά μαθήματα. χαρτιά, κάρβουνα, λάδια, πινέλα, μισοκλεισμένα μάτια, σκοτάδια, φώτα, σκιές, τόνοι, χρώματα, αποχρώσεις, κλίμακες, κλίμακες…πουθενά ασανσέρ…όλα με κόπο. έναν χρόνο ζωγράφιζα με τα δάχτυλα, έδινα βάση σε ασήμαντες λεπτομέρειες, μουτζούρωνα τα σκοτεινά, έσβηνα τα φωτεινά, πατίνα στη πατίνα…δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσω. έναν χρόνο ζωγράφιζα το διπλανό θέμα από το ζητούμενο, τον μπροστινό μου, την μοναδική μου φίλη εκεί μέσα ,με τα τεράστια κόκκινα μαλλιά και την μαύρη κορδέλα στο χέρι. ντρεπόμουν πολύ να πάω στα γυμνά…ήμουν πάντα τυχαία άρρωστος…μα πόσο άρρωστος τελικά! δεν εγκλιματίστηκα ποτέ. ήθελα να ζωγραφίζω μόνο για μένα, χωρίς παρατηρήσεις, χωρίς κριτική…κριτική ακόμα και για τα ρούχα μου. η αλήθεια είναι πως...ναι…δεν μπορώ να φοράω κατεστραμμένα , βρώμικα και μοναστηριώτικα ρούχα…φορέστε τα όσοι γουστάρετε…εγώ όχι…είμαι της πόζας και του εξώφυλλου και δεν ενοχλώ κανέναν. και ναι…θέλω να είμαι καθαρός και να μη καπνίζω χόρτο στα διαλείμματα. α! και στο ποιηματάκι που άκουγα συνέχεια ‘’ο καλλιτέχνης πρέπει να έχει βρώμικα χέρια και καθαρή καρδιά’’ δεν έχω να απαντήσω κάτι…απλώς ουρλιάζω. Δεν έδωσα ποτέ εξετάσεις.

εκείνες τις ημέρες έγραψα ετούτο:

έσβησα το φώς , άνοιξα τα μάτια
ένα ποτήρι με λίγο νερό, απέναντί μου
όσο κι αν διψάω
πρώτα θα ποτίσω την βουκαμβίλια της ψυχής μου

τα κεριά καίγονται και λιώνουν
οι καρδιές λιώνουν και καίγονται
έτσι τα κεριά μου έλιωσαν και η καρδιά μου κάηκε.

άργησα να νιώσω την ευθύνη
αυτή που άλλους σώζει
και άλλους, δολοφονεί εν ψυχρώ

εν ψυχρώ σταμάτησα να ζωγραφίζω και ξεκίνησα να γράφω πολύ, όχι όπως παλιά. σε χαρτιά, σε νύχτες τρόμου. τύλιξα σε μαύρες κορδέλες τα άλλα μου χαρτιά, άφησα τα πινέλα μου να ξεραθούν και άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου. έπιασα ένα στυλό, όχι άλλα μολύβια, και έγραφα, βλακείες, ομορφιές, ποιηματάκια χαζά, κείμενα ασυνάρτητα…μόλις έπεφτε η νύχτα.
πίστεψα στις ψευδαισθήσεις, στις Αναμνήσεις, λάτρεψα την φωτιά,
τις φλόγες των κεριών, τις φλόγες της σκέψης μου…το σκοτάδι.
από τότε πέρασαν πολλά από τα χαρτιά μου…αποχαιρετισμοί, λυγμοί, άρνηση, αποχωρισμοί, απορρίψεις, λάμψη, χρυσάφι, κλοπές και δάκρυα….μυστικά, λήθαργοι, φοίνικες, πεταλούδες μέχρι που…

…έναν χρόνο πριν…που όλα ξεκίνησαν να κυλούν εδώ μέσα…πιο δειλά και ντροπαλά, από το just watch me burn. γνώρισα εδώ μέσα την φιλία και την αγάπη αλλιώς,…και δεν χρησιμοποιώ καμία μεταφορά…μόνο ένα ‘’σαν’’….σαν να ήμουν 16 κι έγινα 17 και δεν με αναγνωρίζουν στον δρόμο αφού έβγαλα τα πρώτα μου γένια…και τα πρώτα μου νύχια. Αφού δεν μπορώ να λέω…γράφω…εδώ…και ας μην ξέρω τους ήχους ή το χαμόγελό σας…και ας μη σας τα λέω όλα…γιατί είπαμε, είμαι στα 17…και σας πετάω τα γράμματά μου…με το δεξί.
στο αριστερό κρατώ τη μαύρη κορδέλα μου…θέλετε να δείτε τα μάτια μου;

και από μία μαύρη κορδέλα στους:
loveizporn
gvgpsp
boywalkinginthewoods
boynextdoor
northaura
περιμένω να τις φορέσετε και να μου γράψετε to know u better...
ο κανόνας λέει πέντε...whatever...

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>η ζωή κάνει κύκλους και ζαλίζεται

ΑΝΑΔΡΟΜΟΣ ΕΡΜΗΣ

2007-02-14T09:25:00.000+02:00

με την άκρη των χεριών του , θαρρώ τα δάχτυλα και λίγο τα νύχια,
σχεδιάζει φωτιές, με γλώσσες φιδιών.
ένα παιδί με αδυναμία στις πτώσεις και χάρτινα φτερά στην πλάτη,
σκέφτεται συνέχεια πυρκαγιές και βιαιοπραγίες.
ζει, χρόνια, στο ημιυπόγειο του πιο πολύχρωμου ονείρου του,
εκεί που πιάνει υγρασία και δηλητήριο μουχλιασμένο στάζει από τους τοίχους.
τρώει τις σημειώσεις του και ποτέ δεν πεινάει, μόνο γκρινιάζει για το νερό, που το θέλει χειμωνιάτικα κρύο και όχι παγωμένο.
σβήνει τα τσιγάρα στις παλάμες του και όταν έχει καύλες σφυρίζει σαν τρένο, μέχρι εκτροχιασμού και μετά πουφ…καπνός που τον εισπνέει και τελειώνει…με φόρα, μετά την κατηφόρα ,στην στροφή, πριν τον κάμπο…εκεί που έπαιζε με τον χαρταετό, τότε που φοβόταν την φωτιά και αδιαφορούσε για τον πόνο. εδώ στον στολισμένο του τάφο έγινε όσα φοβόταν, όσα τον πλήγωσαν και όσα δεν καταλάβαινε…δυνατότερος πια, πασαλειμμένος με στάχτες, περιτριγυρισμένος από φλόγες, ανοίγει κάθε τόσο τα χάρτινα φτερά του για να σε συναντήσει.
όλα αυτά για ‘σένα ,για να τον δεις, για να δεις πως μπορεί κι αυτός…να φτύνει την βαρύτητα…να αγνοεί το μέτρο…να νικά τον μεγαλύτερό του φόβο…να είναι καλύτερος από όσο πιστεύει…χειρότερος από όσο μπορεί...

α
α
α
α
παραμυθένιο μου πουλί ,μη ξαναγεννιέσαι! γέννα!

LA CARTA

2007-02-12T00:30:00.000+02:00

ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΙΙΙ

2007-02-09T00:37:00.000+02:00

LA VOCE DEL SANGUE

2007-02-06T01:07:00.000+02:00

IL MIO FUOCO

2007-02-04T03:05:00.000+02:00

ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΙΙ

2007-01-31T01:17:00.000+02:00

ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

2007-01-28T16:12:00.000+02:00

INSTITI BESTIALI

2007-01-26T14:56:00.000+02:00

ESISTO

2007-01-25T01:51:00.000+02:00

ANCHOR BABY

2007-01-23T18:41:00.000+02:00

κείμενο και σκίτσα ,από το βιβλίο του tim burton,
the melancholy death of oyster boy & other stories

FINITA LA MUSICA

2007-01-23T18:17:00.000+02:00

........................αννού , ζάχο μου
........................να είσαστε καλά εκεί...

......................να μου προσέχετε το ρολογάκι μου ................εγώ και το μελινάκι θα σας σκεφτόμαστε
.....................και τι απίθανο...thanx μελινάκι....

DA LONDRA

2007-01-14T15:41:00.000+02:00

PESCIOLINO

2007-01-11T23:58:00.000+02:00

ΕΦΥΓΕ

2007-01-10T16:50:00.000+02:00

πιο σιγά:

IL DOLCE FAR NIENTE

2007-01-05T01:42:00.000+02:00

FRAPPOSIZINE Bzzz

2007-01-02T00:28:00.000+02:00

..................................................σε σημάδια...

IL DIVINO INFANTE

2006-12-30T01:53:00.000+02:00

ΣΕ ΣΗΜΑΔΙΑ...

2006-12-27T23:42:00.000+02:00

UNA NAVE DI NATALE

2006-12-19T19:42:00.000+02:00

λέω να γράψω για χιονόμπαλες

και ζάχαρη άχνη στη μουσούδα…

για καμπανάκια και γκι που μου στολίζουν την εξώπορτα,

για τη κουζίνα της μαμάς και τα έξοδα του μπαμπά μου,

λιχουδιές και δώρα, για εμένα, για όλους.

λέω να γράψω για τα κάλαντα που μου την σπάνε

μα όταν δεν τα ακούω μου λείπουν

και τα παιδάκια που τα μισώ όταν βαράνε τα κουδούνια

μα όταν φεύγουν σκέφτομαι…’’αχ…τα γλυκά μου’’…

για τους φίλους που μαζευόμαστε στις πλουμιστές,

φωτεινές μέχρι εμετού και πολυπολύχρωμες καφετέριες

και γελάμε και δείχνουμε τα ψώνια μας,

δηλαδή ο ένας τον άλλον…

και για το toffee nut latte στα starbucks…

για τα καμένα μελομακάρονα

ή για το μπαλκόνι μας που λάμπει σαν τρεχαντήρι

και που σαλπάρει κάθε βράδυ με αυτόματο διακόπτη.

λέω να γράψω για τον αϊ-διονύση στο κολωνάκι,

που είχα τόσο καιρό να μπω σε εκκλησία

και ένιωσα την ανάγκη και μπήκα

και ήταν όμορφα και κεριά τρεμοπαίζανε

και ο άγιος, εκεί, μεγαλόπρεπος,

μα πέρασε πριν λίγο η γιορτή σου,

έρχεται όμως η μεγάλη γιορτή της φυλής σου,

χριστούγεννα, νιώθω τη μυρωδιά σας μα…

SARTO!

2006-12-16T00:05:00.000+02:00

MI PARLO

2006-12-12T22:35:00.000+02:00

ΑΚΡΗ, ΔΕΞΙΑ ΤΟΥ ΚΡΕΒΑΤΙΟΥ

2006-12-07T00:01:00.000+02:00

IL SUO SGUARDO MANIFESTAVA L'ANSIA CHE LO DIVORAVA

2006-12-04T15:04:00.000+02:00

ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΟΜΟΛΟΓΗΣΑΣ

2006-11-30T21:23:00.000+02:00

L' ASCENSORE

2006-11-25T22:25:00.000+02:00

MICROCOSMO II

2006-11-23T21:33:00.000+02:00

ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΠΑΡΤΙΔΑ

2006-11-21T01:01:00.000+02:00

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ SANTO

2006-11-15T17:25:00.000+02:00

ετά από αυτή τη στροφή, σίγουρα.

Μερικές πεταλιές ακόμα και θα φτάσουμε. Αλλιώς την έχω πατήσει. Τους λέω τόσο καιρό αυτή την ιστορία. Είναι όμως κουραστική η διαδρομή. Και αυτό τους το είχα πει. Τώρα θα προετοιμάζονται να με κοροϊδέψουν μα εγώ το ξέρω πως κάτι τέτοιο δεν θα γίνει.
-Έχουμε πολύ ακόμα; Σε λίγο θα φτάσουμε στον θεό…φωνάζει η Bella
-Μα καλά, αυτό το στόμα σου…οχετός
-Άσε μας Ricco
Οι δύο κολλητοί μου. Γεννημένοι όλοι κάτω από το μάτι της Τ.Τ. (τεχνολογία τελειότητας), προικισμένοι με όλα τα σωστά γονίδια και τις δημιουργικές ορμές.
Η μητέρα μου τα τελευταία 10 χρόνια εργάζεται στον Πλούτωνα σε ένα μεγάλο ερευνητικό έργο. Αν και γεννήθηκε με τον παλιό, κακό τρόπο είναι πολύ έξυπνη.
Ο πατέρας μου είναι υπουργός στο υπουργείο Α.Μ.Π.Ο. (Ανάπτυξης Μονάδων Παραγωγής Οξυγόνου) και μια φορά ένας συμμαθητής μου, μου είπε πως ο μπαμπάς μου είναι κηπουρός και του έκανα μήνυση. Στα 13 χρόνια 23 ημέρες 2 ώρες 19 λεπτά και 2 δευτερόλεπτα ζωής μου έχω μάθει πολλά όμορφα πράγματα αλλά και πολλά άσχημα. Όπως ,ας πούμε, ότι οι άνθρωποι κάποτε πίστευαν σε θεούς. Σήμερα και μόνο να το σκεφτείς αποτελεί ποινικό αδίκημα. Εμένα όμως η γιαγιάκα μου πριν πάει στον Ερμή, μου είχε πει μερικά παραμύθια για τον χριστό και τις εκκλησίες και για τον παράδεισο και μου άρεσαν πολύ οι άγγελοι. Είχε και κάτι ζωγραφιές τους κάτω από το κρεβάτι της αλλά μόνο σε μένα τις έδειχνε. Και…και μου είχε δώσει και ένα φυλαχτό, το έλεγε. Έναν σταυρό…εμένα δεν μου άρεσε- μου θύμιζε μαθηματικά- αλλά το κράτησα για να μην κλαίει και επειδή μου είπε ότι είναι της μαμάς μου. Και μετά μου είπε να το φοράω μέχρι να πεθάνω αλλά της είπα πως πια οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν και τότε μπήκε ο μπαμπάς και την κοίταξε λίγο περίεργα και με πήρε να παίξουμε μήλα στον εξομοιωτή. Μετά από λίγο η γιαγιάκα έφυγε βιαστικά για τον Ερμή.
-Κάνουμε ποδήλατο εδώ και πέντε ώρες, νομίζω πως θα λαχανιάσω.
-Φτάνουμε ή όχι , Santo;
-Ένας λόφος ακόμα…μη γκρινιάζεις.
Σήμερα δεν έχουμε σχολείο. Είναι δευτέρα και όλοι ξεκουράζονται. Εγώ κανονικά ήμουν τιμωρία. Ο μπαμπάς βρήκε το σταυρουδάκι μου και μου φώναξε! Μα το χα κρύψει τόσο καλά, μέσα στο πρώτο συρτάρι μου! Νόμιζα πως κανείς δεν ανοίγει τα συρτάρια του άλλου! Μου φώναξε πολύ και ήρθε και η αστυνομία. Ποτέ κανείς δεν φωνάζει χωρίς λόγο. Μου πήρε τον σταυρό και ήθελε να τον πετάξει αλλά τον έβαλα να μου υποσχεθεί πως θα τον στείλει στην μαμά μου, ναι , ναι και χθες μου είπε πως τον έστειλε και τώρα περιμένω e-mail της γιατί ακόμα τα κινητά πιάνουν μέχρι τη Σελήνη. Αλλά τώρα ο daddy είναι στο υπουργείο και εγώ το έσκασα. Είχαμε πει με τα παιδιά πως σήμερα θα πάμε να βρούμε το παραμύθι. Όταν οι κυβερνήσεις αποφάσισαν να καταστρέψουν όλους τους ναούς, στην πόλη μας κάποιοι από τους παλιούς ανθρώπους έφτιαξαν μια μικρή εκκλησία από τα απομεινάρια των άλλων μέσα σε μια σπηλιά. Αυτή του τιμίου σταυρού. Και η γιαγιά μου είχε πει πως κάποιοι ακόμα πηγαίνουν εκεί, κάποιοι παράνομοι που λέγονται πιστοί! Μια φορά όμως που ρώτησα την δασκάλα μου, έστειλε ένα e-mail στον μπαμπά και δεν ξέρω τι του είπε και με έβαλε πάλι τιμωρία.
-Μα τους ανθρώπους, κάπου εδώ δεν πρέπει να είναι;
-Santo μου, νομίζω πως ο Ricco έχει δίκιο. Είμαστε στην τρίτη στροφή, μετά τον τρίτο λόφο και δεν βλέπω πουθενά το μονοπάτι που λες.
-Δεν μπορεί…κάπου εδώ θα είναι. Αφήστε τα ποδήλατα να ψάξουμε!
Το βουνό είναι πολύ όμορφο. Τα κίτρινα λουλούδια μου αρέσουν πάρα πολύ και τα ζωγραφίζω και στο τετράδιο όταν βαριέμαι στο μάθημα. Εδώ πάνω έχει πολύ οξυγόνο, θα πω στον μπαμπά να έρθει να μαζέψει, μα καλά τόσο χαζός είναι;
-Bella, Santo...από εδώ
-Μα να το βρει ο ρομποτάκιας!
Ο Ricco πιστεύει από την πρώτη δημοτικού πως είναι ρομπότ και πως οι φλέβες του είναι καλώδια, μα καλά τόσο χαζός είναι κι αυτός; Το μονοπάτι είχε κρυφτεί από βραχάκια που είχαν κατρακυλήσει και ένα δέντρο που είχε πέσει, είχε πολύ κακό καιρό την προηγούμενη εβδομάδα. Όσο περπατούσαμε τόσο πιο πολύ φοβόμουν. Και τον μπαμπά μου και την αστυνομία. Αλλά μπορεί να μην υπάρχει και τίποτα. Κι έτσι όμως έχω σπάσει την τιμωρία. Πείνασα. Χόρτασα. Ένας ρόφημα με πρωτεΐνες είναι πάντα χρήσιμο στο σακίδιο. Κι άλλα κίτρινα λουλούδια και μοβ και…και νυχτώνει και άντε θέλω να φτάσουμε…και θα γκρινιάζω…και…η σπηλιά. Δεν το πιστεύω. Τα παιδιά με κοιτούν σχεδόν τρομαγμένα. Όλα θα ήταν πιο απλά αν βλέπαμε απλώς μια σπηλιά. Αλλά τώρα όχι…Στο ημίφως λάμπει σαν πυγολαμπίδα. Είναι μια τρύπα στον βράχο…που βγάζει φως…φως που τρέμει…Αν ήταν εδώ η μαμά θα με έπαιρνε αγκαλίτσα . Και τα άλλα παιδάκια, όχι μόνο εμένα.
ΤιΤουΤιριρι ΤιΤουΤιριρι. Χτυπάει το κινητό μου και βγάζουμε και οι τρεις ένα ουρλιαχτό που δεν το χεις ξανακούσει ποτέ! Παίρνουμε ανάσα, γελάμε…μα που ,στα κομμάτια ,το έβαλα.
-Ααα, ο μπαμπάς μου…τι θα του πω;
-Ε, μη το σηκώνεις!
-Αχ, θα πάρει και την δική μου μαμά…
-Τι να κάνω;…..
Σταμάτησε!
-Πάμε γρήγορα μέσα, για να φύγουμε…Bella έτοιμη η ψηφιακή;
-Ναι! Πάμε γρήγορα!
Ήταν όλα αλήθεια. Όλα μέσα στη σπηλιά ήταν παλιά. Ξύλινα και χρυσά…ή έτσι έμοιαζαν. Στην δεξιά πλευρά ήταν μια χρυσή λεκάνη με άμμο…και κεράκια…τουλάχιστον δέκα. Έρχονται κι άλλοι εδώ! Κι αν έρθει και τώρα κανείς; Μα τον ανθρώπινο νου, θέλω να πάω σπίτι μου. Να κάτσω τιμωρία.
-Santo! Έλα να δεις!
-Καλά, θα τις δείξουμε στην τάξη και η δασκάλα θα μείνει!…μουρμουρίζει η Bella που δεν τα πάει καθόλου καλά με τη δασκάλα.
Ζωγραφιές. Σαν της γιαγιάς μου. Αυτοί είναι οι άγιοι. Τα κάναμε και στο σχολείο, στο μάθημα για τους παλιούς ανθρώπους. Οι παλιοί άνθρωποι είχαν ανάγκη τα παραμύθια, είχε πει η δασκάλα. Και μυρίζει και κάτι περίεργο…δεν ξέρω αν μου αρέσει πολύ. Η νύχτα έχει πέσει και κρυώνω. Και τα παιδιά κρυώνουν και έχουν κάτσει δίπλα στα κεράκια. Εγώ χαζεύω τις ζωγραφιές. Έχουν και στολίδια. Χρυσά κι αυτά! Ένα ποδαράκι, ένα χεράκι…χεχε…ένα αυτί ,πλάκα έχουν.
-Santo πάμε; Αρχίζει να κάνει κρύο…
-Και είναι και σκοτεινά…
-Μα…που είναι αυτός;
Τους είχα ακούσει μα δεν μπορούσα να μιλήσω. Ήρθαν πίσω μου. Και με κοιτούν περίεργα. Τα μάτια και τα γόνατά μου στο πάτωμα. Μπροστά σε μια από τις πιο όμορφες ζωγραφιές. Η παναγία και το μωρό της. Έχει παγώσει η καρδούλα μου. Έχουν βραχεί τα ματάκια μου.
-Τι έπαθες; Πρέπει να φύγουμε…έλα!
ΤιΤουΤιριρι ΤιΤουΤιριρι.
-Ωχ, πάλι το κινητό σου, τι θα κάνεις;
-Θα το σηκώσω.
Έλα μπαμπά…
-………………
-Ναι…έκλαιγα…
-………………
-Μπορείς να έρθεις να μας πάρεις;
-……………….
-Είμαι εκεί που άφησες τον σταυρό της μαμάς.

LA MACCHIA SCURA

2006-11-10T13:07:00.000+02:00

ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ

2006-11-09T00:59:00.000+02:00

IL COMETA POSTALE

2006-11-07T23:24:00.000+02:00

ΔΙΑΒΑΤΗ!

2006-11-06T20:34:00.000+02:00

IL NOSTRO CENTRO

2006-11-03T00:00:00.000+02:00

ERASURECTION+R

2006-11-01T13:41:00.000+02:00

>>>>>>>>>>>>...
.............
.............

IN BIANCO II

2006-10-30T14:02:00.000+02:00

IN BIANCO

2006-10-29T00:45:00.000+03:00

Ο ΚΥΒΟΣ ΤΟΥ RUBIK

2006-10-25T11:52:00.000+03:00

DA FIABA

2006-10-24T12:06:00.000+03:00

ΦΩΤΑ ΘΕΣΗΣ

2006-10-20T01:54:00.000+03:00

ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ

2006-10-19T00:12:00.000+03:00

DAL PROFONDO

2006-10-17T23:37:00.000+03:00

PASSATEMPO

2006-10-16T13:49:00.000+03:00

SENSAZIONE FALSA

2006-10-14T17:26:00.000+03:00

ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΜΑΙ

2006-10-13T14:36:00.000+03:00

ΔΩΔΕΚΑ ΠΑΡΑ

2006-10-12T11:59:00.000+03:00

IL CORRIDORE

2006-10-11T16:19:00.000+03:00

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

2006-10-11T02:10:00.000+03:00

VIAGGIATORE!

2006-10-11T01:47:00.000+03:00

ΚΑΤΕΡΓΑΡΗΔΕΣ

2006-10-07T02:33:00.000+03:00

IL SOGNO

2006-10-07T02:21:00.000+03:00

MEMENTO MORI

2006-10-03T16:58:00.000+03:00

ΔΥΝΑΜΗ

2006-09-28T22:55:00.000+03:00

ΑΔΥΝΑΜΙΑ

2006-09-28T20:53:00.000+03:00

CARUSEL

2006-09-27T20:43:00.000+03:00

SANTA CROCE

2006-09-26T22:15:00.000+03:00